Συμπεριφορές ανθρώπων Νο. 5: Τα αληθινά που καίνε, αυτά ν’ αναζητάς…

Τους πιο φωτεινούς ανθρώπους θα τους βρεις να σε περιμένουν στα σκοτάδια σου.

Περασμένες 3 π.μ., στο μεταίχμιο πραγματικότητας και ονείρου, βρίσκεις τον εαυτό σου να ταλαντεύται με πλήθος σκέψεων, απολογισμός περασμένων λαθών, σκιές του παρελθόντος που σε ακολουθούν και πάντα θα σε ακολουθούν. Γιατί αυτή είναι η φύση της ζωής. Να σου διδάσκει, να σου μαθαίνει μέσα από τις αποτυχίες κ τις δυσκολίες που θα συναντήσεις στο δρόμο σου.

Αναλογίστηκες ποτέ τι έκανες μέχρι τώρα στη ζωή σου για να την καλυτερεύσεις;

Ή απλώς αρκείσαι στο να την ξοδεύεις άσκοπα; Να τη διασκορπάς σε «δήθεν» διασκεδάσεις, σε πλαστούς ανθρώπους που μόνο το εφήμερο θα σου προσφέρουν, σε έναν κόσμο απρόσωπο και άγνωστο για σένα, αφού όταν θα κλείσεις την πόρτα του σπιτιού σου θα μείνει μόνος με τον εαυτό σου. Το φαίνεσθαι θα χαθεί, θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα, θα κοιτάξει την ευκολία του και όχι τις δικές σου ανάγκες. Γιατί έτσι είναι η σημερινή εποχή. Και καλά θα κάνεις να το συνειδητοποιήσεις έγκαιρα, για να μην απογοητευτείς αν τα πράγματα δεν κυλήσουν όπως τα περίμενες..

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι που αν και δεν αντιλαμβάνεσαι πάντα την παρουσία τους είναι εκεί για σένα και σε νιώθουν.

Και αναρωτιέσαι τώρα που βρίσκονται…

Είναι αυτοί που σε στηρίζουν σε κάθε σου βήμα. Αυτοί που ακούνε τα προβλήματά σου ξανά και ξανά, χωρίς να δυσανασχετούν. Αυτοί που δεν σπεύδουν να σε δικαιολογήσουν για τις πράξεις σου αλλά σε κατανοούν, δε σε καταδικάζουν, δε σε κρίνουν, αλλά σου λένε πάντα την αλήθεια και σε βοηθούν να βρεις εσύ τις λύσεις.

Οι χαμογελαστοί με τα λυπημένα μάτια. Αυτοί που γνώρισαν βαθιά τον πόνο, την απόρριψη, την απώλεια, την αποκαρδίωση, τη μοναξιά, την ταπείνωση, κι όμως χαμογελούν. Εκτιμούν τα σημαντικά πράγματα στη ζωή και είναι ευχαριστημένοι με όσα ειλικρινά αξίζουν κι ας είναι λίγα. Συνεχίζουν να προχωρούν βάζοντας με πείσμα το ένα πόδι μπροστά απ’ το άλλο, γιατί καμία μάχη δε χάνεται αν εσύ πρώτα δεν την αφήσεις να χαθεί. Η θλίψη όμως μένει, για να τους θυμίζει τις λαβωματιές της ζωής. Ή αλλιώς η συσσώρευση παλαιών εμπειριών, που τους έκαναν σοφότερους κ πιο προσγειωμένους στις αναζητήσεις τους.Είναι αυτοί που κρατούν καλά κρυμμένη τη θλίψη τους και που ακόμα κι αν τους ρωτήσεις θα βιαστούν να σου απαντήσουν αφοπλιστικά ένα «Είμαι καλά.»

Πως θα συναντήσεις τους σωστούς ανθρώπους αν αρκείσαι με τους ψεύτικους; 

Πως φιλοδοξείς να νιώσεις τα δυνατά κ τα αληθινά όταν τα περιττά, τα ανούσια και τα εφήμερα σε καλύπτουν;

Σου αρκεί;

Τι είναι αυτό που μας δένει εν τέλει; Είναι μόνο η βιτρίνα; Μόνο η σάρκα και οι ορμές;

Το μυαλό; Η καρδιά; Γιατί δεν τα βάζεις στο ζύγι;

Γνωρίζεις από αυτά; Γνωρίζεις από έρωτα; Ξέρεις να το νιώθεις; Να το δείχνεις; Να το αναζητάς; Να το προσμένεις; Να ανασαίνεις γι αυτό; Το αληθινό, το όμορφο, το κρυστάλλινο, το ουτοπικό… ή είσαι τόσο βυθισμένος μέσα στη μιζέρια της πραγματικότητας; Στην τυποποίηση των ανθρώπων, τη έκπτωση των ηθών;

Πού πήγε η μοναδικότητά σου? Ο εαυτός σου ποιος είναι? Νιώθεις ξεχωριστός? Κι αν ναι, είναι επειδή ακολουθείς το πλήθος, ή επειδή τραβάς το δικό σου μονοπάτι; Μάλλον οι ανασφάλειες σου έχουν χτυπήσει κόκκινο, όταν όλη σου η ζωή ως τώρα είναι βασισμένη στο να ακολουθείς τη ροή της μάζας και να εισπράττει την επιβεβαίωση.

Κι όμως αν ψάξεις βαθιά μέσα σου έχεις κάτι που σε ξεχωρίζει, που αν το εκμεταλλευτείς κ το δείξεις προς τα έξω λίγοι θα ναι αυτοί που θα μείνουν, λίγοι θα εκτιμήσουν ΕΣΕΝΑ, λίγοι θα θελήσουν for real να μείνουν κοντά σου, να σε αναζητήσουν επειδή σε σκέφτονται κ όχι επειδή έχουν να κερδίσουν κάτι από σένα.

Κι άλλοι τόσοι θα προσπαθήσουν να σε τσακίσουν. Να καταστρέψουν αυτό που προσπάθησες μόνος σου με ιδρώτα να χτίσεις τόσο καιρό. Να σε βάλουν πίσω στο σωρό, να σε στιβάξουν στο ίδιο τσουβάλι με τους υπόλοιπους, να σε κανονικοποιήσουν, να μην πας κόντρα στο ρεύμα τους. Και ποιος είναι αυτός ο τόσο σπουδαίος κ σοφός που κανονίζει ποια φορά θα πάρεις εσύ κ ο καθένας στη θέση σου; Ποιός είναι αυτός που κανονίζει τι θεωρείται αποδεκτό και άξιο επιδοκιμασίας και τι όχι;

Πού πήγε ο σεβασμός στη μοναδικότητα; Πού πήγαν οι άνθρωποι με τα καθαρά μάτια και χαμόγελα; Πού πήγαν οι άνθρωποι που αναζητούν ανθρώπους για να «δέσουν» και όχι πλαστικές κούκλες για να διαφημίσουν στον κύκλο τους ή απλά για να περάσουν την ώρα τους;

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κάθε μέρα απ τη ζωή μας. Στο τέλος μόνο για τον εαυτό μας μπορούμε να ‘μαστε σίγουροι. Αλλά εν τέλει ούτε καν σε αυτόν. Μπορείς να ‘σαι τόσο σίγουρος ότι θα ξυπνήσεις αύριο ο ίδιος άνθρωπος; Με τα ίδια θέλω; Τις ίδιες απόψεις; Μπορείς να εγγυηθείς ότι θα παραμείνεις ο ίδιος άνθρωπος στο πέρασμα των εποχών; Εγώ δεν μπορώ…και πιστεύω ούτε κ συ, ούτε κανείς μας…

Άνθρωποι  άδειοι. Τι να σου προσφέρουν όταν από την πιο όμορφη ηλικία τους διασκορπίζουν τους εαυτούς τους άσκοπα? Μπαίνουν σε καλούπια, κλείνονται κ τυποποιούνται στο «συνηθισμένο», σαν εμπορευματοποιημένα προϊόντα. Όλα στη σειρά. Ίδια. Άψυχα. Αγέλαστα. Άχρωμα. Αναμένουν την προκαθορισμένη τους πορεία με την χαρακτηριστική φράση «να περνάμε καλά μωρέ..»

Πού πήγε το αυθεντικό; Το ακατέργαστο; Λες και οι μπογιές και οι σοβάδες θα κρύψουν τη θλίψη απ’ τα πρόσωπά τους, ή μήπως θα εξαφανίσουν το κενό απ’ τις καρδιές τους; Πού πήγαν οι ζεστοί άνθρωποι που να ενδιαφέρονται να καλλιεργήσουν κυρίως το μέσα κ όχι την επιφάνεια; Πού ξέρουν να αγαπούν. Που δεν φοβούνται να το δείξουν. Που δε δειλιάζουν να μείνουν. Που σε εκτιμούν τόσο ώστε να μη σ’αφήσουν να φύγεις. Που κυνηγάνε όσα είναι δυνατά και δε συμβιβάζονται με τα λίγα, ακόμη κι αν αυτά αργήσουν να έρθουν…

Περπατάς στο δρόμο ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους, τμήμα ενός συνόλου, κρίκος σε μία αλυσίδα, σε μία πόλη που νιώθεις ότι δεν ανήκεις, είσαι μέλος χωρίς να ενσωματώνεσαι…  δες με τα μάτια της καρδιάς και άκου με τα αυτιά της ψυχής, όσα είναι ανύπαρκτα για τους πολλούς, αλλά όλος ο κόσμος για σένα.

Τα αληθινά που καίνε, αυτά να αναζητάς.

Γιατί τι χρειάζεται τελικά ο άνθρωπος, για να ‘ναι ευτυχισμένος;

Μόνον όταν τον βράδυ, που θα πέσεις για ύπνο, νιώσεις το αίσθημα της ολοκλήρωσης, της γαλήνης και όχι τον καταιγισμό των αρνητικών σκέψεων να στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου, μόνον τότε θα ‘σαι πραγματικά χαρούμενος. Ελεύθερος από όσα σε κρατούσαν δέσμιο ως τώρα. Θα ‘χεις βρει το νόημα της ζωής… της ευτυχίας σου.

Όλοι ψάχνουμε το κλειδί για τη Γη της Επαγγελίας, αλλά η ευτυχία δεν έρχεται ως δώρο τυλιγμένο με έναν τεράστιο κόκκινο φιόγκο. Οι πράξεις μας την ορίζουν.


by Tough Hearts

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Συμπεριφορές ανθρώπων Νο. 4: Ναρκισσιστική και Ψυχωτική συμπεριφορά

Για να γυρνάει και λίγο το μυαλό στο πικάπ των σκέψεων….

Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε συναναστραφεί διαφόρους τύπους  ανθρώπων. Κι όμως. Ελάχιστους γνωρίζουμε κι ακόμα πιο λίγους ξέρουμε πραγματικά. Κι αυτό γιατί; Γιατί οι άνθρωποι φοράνε μάσκες για να κρύψουν το πραγματικό τους εαυτό. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα ξεχνάνε να τις αφαιρέσουν όταν επιστρέψουνε στο σπίτι, και γίνονται ένα με αυτές… ή χειρότερα υποχείρια τους.

Για αυτούς τους ανθρώπους θα μιλήσουμε σήμερα. Τους περίεργους, απόμακρους, υπερβολικά εγωκεντρικούς, που θέλουν να καλύψουν τις δικές τους ανασφάλειες και κόμπλεξ μέσα από ψέματα και προσωπεία. Θα μιλήσουμε και για κάποιους άλλους, που σου παρουσιάζονται ως κάτι το ιδανικό και το αληθινό, για να εντυπωθούν μέσα στην καρδιά σου. Μέχρι που το «happy hour» έχει ημερομηνία λήξης και βλέπεις πλέον καθαρά ότι η συμπεριφορά του/της συντρόφου σου σε οδηγεί στα όρια της υστερίας.

 Ένα-ένα με τη σειρά! Ο ναρκισσισμός αποτελεί μορφή ψυχικής διαταραχής. Ανάλογα με το βαθμό που συναντάται σε ένα άτομο μπορούμε να κρίνουμε κατά πόσο υγιές είναι να συναναστραφούμε μαζί του, ή να το απομονώσουμε απ’ τον κύκλο μας. Δεν μπορώ να πω ότι κατ’ ανάγκη οι ναρκισσιστές είναι επικίνδυνοι. Πρόκειται, εξάλλου για ένα πρόβλημα που αφορά τους ίδιους. Αλλά δυστυχώς οι συνέπειες αυτού του προβλήματος κρίνονται αρκετά αρνητικές και επιβλαβείς για τους γύρω τους.

Μολονότι οι ψυχικές διαταραχές είναι δύσκολο να διαγνωστούν απ’ τον καθένα, ο ναρκισσισμός είναι μία τελείως διαφορετική περίπτωση, τη στιγμή που οι ίδιοι οι νάρκισσοι γνωρίζουν από μόνοι τους  ποιοι και τι είναι.

Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή! Ο Νάρκισσος είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας. Γιος της Νύμφης Λειριώπης και του ποταμού Κηφισού, σύμφωνα με την παράδοση, καθόταν κάποια μέρα κοντά σε μία πηγή. Καθώς κοιτούσε μέσα στα νερά και καθρεφτιζόταν το είδωλό του, μαγεμένος απ’ την απίστευτη ομορφιά που αντίκρυζε, θέλχτηκε τόσο πολύ που προσπάθησε βυθίζοντας το χέρι του μέσα στο νερό, να πιάσει το είδωλό του. Επειδή όμως αυτό ήταν ακατόρθωτο, έμεινε στην ίδια θέση να κοιτάει με λαχτάρα το είδωλό του, ώσπου μαράζωσε και πέθανε. Άλλοι πάλι δίνουν διαφορετικό τέλος, λέγοντας ότι επειδή πλησίασε πολύ κοντά στην πηγή, γλίστρησε και πνίγηκε.

Στη σύγχρονη εποχή όμως, τα χαρακτηριστικά ενός νάρκισσου είναι αλλιώτικα. Άτομα που έτυχε να συναναστραφούν με έναν νάρκισσο θα τον χαρακτήριζαν ως: «Επιθετικό, επικριτικό, είρωνα, άπιστο, ανέντιμο, ανειλικρινή, εκμεταλλευτή, δελεαστικό, με ισχυρή σεξουαλική επιθυμία, υπολογιστικό, αναίσθητο, αθεράπευτα εγωμανή, άπληστο, ματαιόδοξο και χωρίς καμία ένδειξη μετάνοιας ή αποδοχής του λάθους του.

Εν γένει ένας νάρκισσος δύσκολα θα αποδεχτεί ότι έσφαλε ή ότι υστερεί σε κάτι και πρέπει να το βελτιώσει γιατί στα μάτια του είναι ήδη τέλειος. Υπάρχουν και ακραίες μορφές ναρκισσισμού που όταν βρίσκεσαι σε μία σχέση είναι δύσκολο να αντιληφθείς, λόγω του συναισθήματος και της απουσίας λογικής και κρίσης.

Δεν ήξερες… δε ρώταγες; Εάν πράγματι δεν έτυχε να είναι ο/η σύντροφός σου νάρκισσος τότε πολύ πιθανόν να μην το καταλάβεις απ’ την αρχή. Καλό θα ήταν είτε να το εξακριβώσεις απ’ την συμπεριφορά του λαμβάνοντας υπόψην τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε, είτε να εφοδιαστείς με σθένος και ψυχολογική δύναμη γιατί θα τη χρειαστείς.

Σε γενικές γραμμές θα διαπιστώσεις και μόνη/ος σου εάν συζητήσεις μαζί τους ότι αιφνιδιάζουν με τη στάση τους. Παίζουν με το μυαλό σου. Παρουσιάζουν κάτι εξιδανικευμένο στα μάτια σου που σε γοητεύει και σε ελκύει. Κάτι ψεύτικο και σάπιο σαφώς. Και όσο μετριόφρων τον/την θεωρείς εσύ, εκείνος/η τρέφεται από τα κοπλιμέντα σου. Από την ουτοπική εικόνα του σωστού, καλού και τέλειου ανθρώπου. («Το τέλειο παιδί, ο/η τέλειος/α μαθητής/τρια, το τέλειο αγόρι/κορίτσι, ο/η τέλειος/α σύζυγος ..κτλ»)

Σε ακραίες περιπτώσεις ναρκισσισμού, το άτομο που «επιβαρύνεται» αντιδρά με στόχο να αναδειχθεί, να αποκτήσει υπεροχή, και συνεπώς, προκαλείται ένας φαύλος κύκλος μέσα στη σχέση. Για παράδειγμα, σε περίπτωση κάποιου καυγά τα λόγια που θα σου πει, οι κινήσεις του όταν θα είναι εν βρασμώ και γενικά ο τρόπος που θα σε αντιμετωπίσει, θα είναι το πραγματικό του πρόσωπο.

Εδώ κάνουμε παρένθεση για να προσθέσω το εξής. Συμφωνώ πως νάρκισσος από νάρκισσο διαφέρει, αλλά εδώ μιλάμε για άτομα με υψηλά ποσοστά αυτής της διαταραχής. Τα παραδείγματα που τίθενται, στηρίζονται στο πλαίσιο της σχέσης μεταξύ δύο ατόμων όπου η τριβή της καθημερινότητα απομυθοποιεί την ουτοπία και την παρουσιάζει με σάρκα και οστά, όπως πραγματικά είναι. Μπορεί οι νάρκισσοι να μην αποτελούν την πλειονότητα και να καταλαμβάνουν μικρό ποσοστό στη χώρα μας, αλλά οι αντιδράσεις τους είναι πανομοιότυπες, με μόνη διαφορά τον δείκτη της έντασης.

Σε μία σχέση η στάση τους μπορεί να προκαλέσει ισχυρή συναισθηματική φθορά στο άλλο άτομο και να του γεννήσουν ανασφάλειες και κόμπλεξ που θα του αλλάξουν τη συμπεριφορά και τη μορφοποιήσουν σύμφωνα με τα θέλω και τις απαιτήσεις του/της νάρκισσου συντρόφου.

Συνηθίζουν λοιπόν, να χρησιμοποιούν το στοιχείο της έκπληξης! Αιφνιδιάζουν τους άλλους. Σε αφήνουν να αναρωτιέσαι τι έκανες εσύ λάθος, τι δεν εκτίμησες εσύ σωστά, τι τον/την εξόργισε, τι πρέπει εσύ να βελτιώσεις για να γίνεις αρεστή/ός. Και γιατί όχι αγαπητέ/ή μου να μην τα κάνεις όλα αυτά; Αφού στο μυαλό τους εσύ έχεις το πρόβλημα και θα πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη.

Και μετά με τον τρόπο του ο νάρκισσος θα σε υποβιβάσει, όχι μόνο σε εκείνον, αλλά ακόμα περισσότερο στον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί εκείνος/η στο μυαλό του θεωρείται ανώτερος/η από σένα. Και εσύ δεν έχεις δικαίωμα ούτε να μιλάς, ούτε να αντιδράς. Απλά να (υπ)ακούς.

Για τον νάρκισσο αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί πρόβλημα. Και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να χαίρεται και μ’ αυτήν. Να τη θεωρεί πλεονέκτημα για την μελλοντική πολύπλευρή του επιτυχία. Ο δικός σου πόνος, η δική σου ταπείνωση και δυστυχία, τον τρέφει. Του δίνει ανάσα, λόγο ύπαρξης. Δεν ζει χωρίς αυτό. Το έχει ανάγκη. Άλλες φορές το κάνει ασυνείδητα, ενώ άλλες συνειδητά (πιο σύνηθες).

Μάλιστα αν και θα ‘χεις ακούσει ότι οι νάρκισσοι έχουν σεξαπίλ και είναι φοβερά γοητευτικοί, μάθε πως αυτά δεν ισχύουν απόλυτα. Συμφωνώ πως μπορεί να πετύχεις και τέτοιες περιπτώσεις, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Η εξωτερική εμφάνιση παίζει ρόλο, αλλά ο ναρκισσισμός ξεκινάει απ’ το μυαλό τους συνήθως. Ίσως είναι εύστροφοι πολύ, ίσως επιτυχημένοι επαγγελματικά, ίσως πολύ καλοί χειριστές του λόγου. Άσχετα όμως που αυτοί θεωρούν τον εαυτό τους τέλειο, του στυλ «Ξέρεις ποιος είμαι γω;» , πέφτουν στα μάτια σου απότομα όταν αντιληφθείς το πραγματικό ποιόν τους.

Ο νάρκισσος δεν είναι απαραίτητα «απειλή» για τους άλλους, ας μη μελοδραματοποιούμε τα πράγματα. Απλώς, προσπαθεί σε ψυχωτικό βαθμό να είναι ανώτερος από τους άλλους και όλοι να τον θαυμάζουν. Βέβαια γνωρίζουμε όλοι ότι, οι πραγματικά σωστοί άνθρωποι, όσοι ειλικρινά αξίζουν είναι σαν ένα κομμάτι χρυσού μέσα σε σκουπίδια. Και όσο και να προσπαθήσει κανείς, δε θα αμαυρωθεί ποτέ.

Άρα προς τι η αλαζονεία και το ειρωνικό ύφος; Δεν είμαστε όλοι άνθρωποι; Δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τον διπλανό μας χωρίς να τον υποβιβάζουμε; Τι πιο φυσιολογικό;

Όμως οι νάρκισσοι δεν σκέφτονται ακριβώς έτσι. Αλλά όσο νάρκισσος και εγωμανής να είναι κάποιος έχει εκλείψεις ειλικρίνειας και αλήθειας. Γνωρίζει ότι όσα υποστηρίζεις είναι ορθά και μάλιστα ότι όλη αυτή η ψύχωση της τελειότητας απορρέει από δικές του ανασφάλειες. Δηλαδή, ακριβώς επειδή δεν είναι «τέλειος» ο ίδιος.

Για παράδειγμα, ένας νάρκισσος μπορεί κάλλιστα να σε απατήσει όχι μόνο μία, αλλά πολλές φορές. Όχι επειδή εσύ δεν είσαι ελκυστική  γι’ αυτόν πλέον, αλλά επειδή είναι τυχόν ανασφαλής με το σώμα του και τις σεξουαλικές του επιδόσεις. Το ότι θα σε απατήσει με κάποια άλλη βέβαια δεν σημαίνει αναμφισβήτητα και λύτρωση από αυτές τις ανασφάλειες… απλώς για τώρα τουλάχιστον τονώθηκε ο εγωισμός και η αυτοπεποίθησή του, έστω και προσωρινά. Και σαφώς χωρίς ουσιαστική αίσθηση μετάνοιας. Γιατί αν νομίζεις το αντίθετο, τότε εσύ κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου. Δεν τίθεται πλέον θέμα ανδρισμού, ούτε σεξουαλικής ικανοποίησης. Αλλά ισορροπίας, με τον εαυτό του.

Και κάπου εδώ έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για τους ψυχάκιες.  Δεν είναι και ό,τι καλύτερο να ανακαλύπτεις ότι ο/η σύντροφός σου δεν «στέκει» εγκεφαλικά, αλλά όσο πικρή κι αν είναι η αλήθεια πρέπει να προσέξεις τα σημάδια από νωρίς, για να απομακρυνθείς εσύ η/ο ίδια/ος από μία μη λειτουργική μελλοντική σχέση.

Έρευνες έχουν δείξει ότι ένα τέτοιο άτομο:

  1. Είναι παθολογικός ψεύτης. Και αυτό ισχύει όταν για παράδειγμα εσύ θεωρείς ότι ο αγαπημένος σου είναι όλη μέρα μέσα και δουλεύει όπως σου είπε, ενώ την ουσία παρτάρει μέχρι πρωίας με όποια βρει μπροστά του, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και ενοχής. Στην περίπτωση που ο άνθρωπός σου, λέει ασύστολα ψεύδη δεν μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη για τίποτα, άρα μην σπαταλάς τζάμπα το χρόνο σου.
  2. Είναι νάρκισσος. Ας πάρουμε πάλι το παράδειγμα της σχέσης σου με έναν ψυχάκια. Σαφώς κ κύριο μέλημά του θα είναι να είσαι υποδεέστερη απ’ αυτόν με κάθε τρόπο. Θα υπενθυμίζει τα λάθη σου εκατό φορές και όποια ατέλεια υπάρχει επάνω σου για να τονώνεται η ικανοποίηση του εγώ του. Στη σχέση αυτή αγαπητή μου θα είστε τρεις. Εσύ, αυτός και το εγώ του. Βλέπεις τι εννοώ; Χώρος για σένα δεν υπάρχει… εκτός κι αν αρκείσαι στα ψίχουλα… Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση κάποιου καυγά, όπου το δικό του μέρος ευθύνης εκμηδενίζεται και αυτόματα το θύμα είναι μόνον αυτός.
  3. Παραλογίζεται. Νιώθεις μήπως ότι κάθε φορά που του μιλάς σε περνά από ακτίνες Χ; Ότι πρέπει να απολογείσαι για όλα και του δίνεις λογαριασμό για κάθε σου κίνηση για να μην ενισχύσεις τις ιδέες του ότι δήθεν τον απατάς; Σου ζητάει να πάψεις να βγαίνεις ή έστω και να μιλάς με άλλους άντρες; Έκανες το μεγάλο λάθος να του δώσεις τον κωδικό σου (facebook, twitter κτλ), γιατί σου ‘πε ότι δήθεν έτσι θα δεθείτε περισσότερο, ή ότι θα αισθανθείς πιο ασφαλής αν συμβεί κάτι; Γίνεται έξαλλος αν δεν απαντήσεις στις κλήσεις του ή αν αργήσεις έστω κ λίγο να απαντήσεις στα μηνύματά του;  Μήπως τώρα, χτυπάει κανένα καμπανάκι;..
  4. Παίζει με το μυαλό σου. Τη μία σε τρελαίνει με τις ζήλιες του και με τα τηλεφωνήματα και την άλλη εξαφανίζεται γιατί πολύ απλά άλλαξε το πρόγραμμα του και έτσι είναι αυτά. Και άντε να γίνει μία δύο, πες οκ. Αλλά συστηματικά; Θυμήσου ότι τα «σκωτσέζικα ντουζ» τα κάναμε σε ηλικία δημοτικού και κάτω. Σε ώριμη ηλικία η κατάσταση αυτή δεν είναι φυσιολογική.
  5. Σε ελέγχει και σε συγκρίνει. Είναι κατανοητό να θέλει να ξέρει που είσαι ή με ποιους θα βγεις αλλά σε φυσιολογικά πλαίσια! Όχι να σε ελέγχει περισσότερο απ’ τους γονείς σου και μάλιστα να σου υποδηλώνει με ποιους θα βγεις. Και η φράση «Υπάρχουν πολύ ωραίες κοπέλες στη δουλειά μου, αλλά ‘ντάξει μωρέ εγώ με εσένα είμαι» δεν είναι κ ο ιδανικός τρόπος για να δείξεις τον ερωτάς σου, αλλά για να ενισχύσεις τις ανασφάλειες του άλλου και τη δική σου εγωμανία. Ή ακόμα χειρότερα να συγκρίνει εσένα με την πρώην του. «Κάνε τα μαλλιά σου έτσι γιατί η τάδε έτσι τα είχε, φόρα εκείνο γιατί εκείνη αυτά φορούσε….» .
  6. Λέει πως σ’ αγαπά. Σ αγαπά. Απ’ τις πρώτες εβδομάδες. Τόσο γρήγορα ανέπτυξε ένα τόσο γερό αίσθημα. Απ’ τις πρώτες εβδομάδες ή μήνες. Και άντε πες ήσασταν φίλοι στην αρχή, μετά γίνατε κολλητοί, κάθε μέρα μαζί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και ερωτευτήκατε και μέσα σε λίγες εβδομάδες σου ‘πε «σ αγαπάω». Και πάλι όμως ακόμα και τέτοιο δέσιμο να είχατε και να το εννοούσε, με δυσκολία θα το έλεγε. Συνονθύλευμα από αμέτρητα «σ’ αγαπάω» και μεγάλα λόγια αιώνιας αγάπης. Δεν είναι ότι δεν το αξίζεις… είναι όμως αφύσικο, σκέψου το κι εσύ.
  7. Είναι κυκλοθυμικός σε ανησυχητικό βαθμό. Έτυχε τη μία να ναι τέρμα θυμωμένος και την άλλη να αλλάζει κατευθείαν και να πέφτει γονατιστός στα πόδια σου για συγχώρεση; Ή ακόμα χειρότερα να μιλάτε και εντελώς ξαφνικά επειδή είπες κάτι που δεν το δέχεται να μεταμορφωθεί σε ένα τέρας, να φωνάζει στο πρόσωπό σου, να σου ασκεί λεκτική ή και σωματική βία(πχ. Να σε σφίγγει στο λαιμό, στα χέρια, να σε σπρώχνει, να σε απειλεί ότι θα σε δείρει…κλτ). Εδώ να σημειωθεί ότι το κλάμα όπως και τα παρακαλητά αποτελούν χαρακτηριστική τακτική ψυχάκια για τη χειραγώγηση των θυμάτων του. Μην πιστέψεις λέξη απ’ όσα λένε. Είναι κόλπο.

Μάθε να αφήνεις πίσω σου σάπιους ανθρώπους με τρύπιες αγκαλιές.

Ξαναβρές την ψυχική σου υγεία και ηρεμία.

Για τις γυναίκες είναι ακόμα πιο δύσκολο να κάνουμε αυτό το βήμα, γιατί ξυπνάει το μητρικό μας ένστικτο και νομίζουμε αφελώς ότι με πολύ προσπάθεια και καλή θέληση θα τους διορθώσουμε. Εμείς θα είμαστε ο βράχος τους και με τη δική μας στήριξη θα βελτιωθούν ως άνθρωποι. Θα αλλάξουν. Κι όμως. Ακόμα και έτσι να ήταν, οι νάρκισσοι δεν θέλουν να αλλάξουν και να βελτιωθούν, γιατί θεωρούν ότι δεν έχουν κανέναν πρόβλημα. Όλοι οι άλλοι είναι λάθος αλλά αυτοί ποτέ. Μόνον η κλινική ψυχανάλυση-ψυχοθεραπεία θα μπορούσε να αποβεί αποτελεσματική για την αναδόμηση του εγώ τους, αλλά ακόμα κι εκεί τα αποτελέσματα δεν ξέρουμε αν θα είναι τα επιθυμητά.

Γι’ αυτό πρόσεχε …. Ένας απ’ αυτούς μπορεί να είναι στον οικογενειακό/κοινωνικό σου κύκλο…


by Tough Hearts

 

Συμπεριφορές ανθρώπων Νο. 3: Πέφτεις, σηκώνεσαι. Ξαναπέφτεις, ξανασηκώνεσαι.

Δεν φταις εσύ.., φταίω εγώ.

Πόσες φορές πήρες στις πλάτες σου όλο το βάρος; Την ολική καταστροφή μιας σχέσης; Πώς ένιωσες; Μίλησες; Αντέδρασες; Ή υπέμεινες παθητικά τις εξελίξεις, παρατηρώντας απλώς τα γεγονότα να περνούν από μπροστά σου;

Κοιτάς, αλλά δεν βλέπεις.

Ακούς, αλλά δεν προσέχεις.

Το μυαλό σου γυρίζει στο λάθος και το σωστό. Κι αν τελικά έκανες λάθος που το τελείωσες νωρίς; Κι αν έπρεπε να το τελειώσεις μια ώρα αρχύτερα πριν προλάβει να φωλιάσει μέσα σου και να σε αδειάσει;

Κι αν πράγματι μαθαίνουμε απ΄τα λάθη μας, με τι υπομονή, τι ελπίδα και τι δύναμη να ξεκινήσεις πάλι;Να ερωτευτείς; Να γεμίσεις από πλούσια συναισθήματα που ομορφαίνουν τη ζωή σου και τη δείχνουν τόσο απλή, τόσο εύκολη;

Δεν είναι. Είναι απάτη. Και πάλι θα πέσεις. Πάλι θα δοθείς χωρίς τέλος.

Και πάλι θα προδοθείς. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Ορισμένοι άνθρωποι είναι τόσο άσχημοι που όταν πέσει η μάσκα τους, δεν μπορείς να συλλάβεις καν ότι υπήρχε αυτό το πρόσωπο κρυμμένο. Αν σου το ‘δειχναν εξάλλου απ’ την αρχή θα ‘χες φύγει καιρό πριν.

Και εσύ πιστεύεις ακόμα με την αφέλεια σου ότι αν δώσεις ακόμα περισσότερα θα εκτιμηθείς. Θα αγαπηθείς έμπρακτα και ουσιαστικά χωρίς κούφια λόγια. Θα καταφέρεις να επαναφέρεις τη «χρυσή εποχή» της σχέσης σας.

Παλεύεις μόνη/ος και ακόμα υποστηρίζεις ότι θα τα καταφέρεις;

Είστε μαζί σ αυτή τη σχέση ή τελικά μόνο ο ένας τραβάει το κουπί; Πόσα βάρη ψυχολογικά μπορείς να αντέξεις;

Κι όταν επιτέλους αντιδράσεις θα ‘ναι καθοριστικό για τη σχέση σας. Δυναμική επανένωση ή απώλεια. Ή θα αντιληφθεί τι περνάς και τη σοβαρότητα της κατάστασης, ώστε χωρίς εντάσεις (όσο είναι δυνατό) θα προσπαθήσει να συζητήσει μαζί σου για να βρείτε μία κοινή λύση, ή απλά θα επιλέξει τον εύκολο δρόμο. Φυγή.

Ο δρόμος αυτός θα ‘ναι εύκολος και για σένα. Μην ξεχνάς ότι εσύ ήσουν έτοιμη/ος να επενδύσεις κι άλλο σ’ αυτόν τον άνθρωπο παρά τις παραξενιές και τα προβλήματά του. Για ακόμα μία φορά σε απογοήτεσε. Επαληθεύτηκαν οι φόβοι σου. Δεν άξιζε καν τον κόπο να σκεφτείς να δώσεις δεύτερη ευκαιρία. Είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να αφήσεις μία σχέση και να φορτώσεις όλο το βάρος της ευθύνης στον άλλο. Να απαλλαχτείς από τυχόν τύψεις και ενοχές για τον τρόπου που συμπεριφέρθηκες. Και εδώ φαίνεται αν τελικά είσαι έστω και λίγο Άνθρωπος, ώστε την τελευταία φορά να πεις αλήθειες που αφορούν εσένα και όχι το έτερον ήμισυ.

Αλλά σε ποιον κόσμο ζούμε; Κι αν ακόμα υπάρχουν ορισμένοι μόνο άνθρωποι που δρουν ασυλλόγιστα, υπολογιστικά, ανήθικα, ή καταστροφικά απέναντί σου.. η εμπιστοσύνη σου έχει κλονιστεί σε έναν βαθμό. Εξαρτάται απ’ τους ανθρώπους με τους οποίους επέλεξες να συναναστραφείς. Δεν είναι πάντα η λάθος κρίση ή η απουσία λογικής. Είναι και οι συνθήκες. Η τάση μας να εξιδανικεύουμε τον άλλο και να τον πλάθουμε όπως εμείς νομίζουμε και να τον τοποθετούμε σε ένα νοητό παραμυθένιο-αψεγάδιαστο βάθρο. Είναι  ελπίδα και (ξανά) αφέλειά μας ότι μπορούμε να «διορθώσουμε» τον άλλο.

Σωστή η άποψη ότι δεν συνάπτουμε σχέσεις με κάποιον για να τον αλλάξουμε στην πορεία ..αλλά τι κάνουμε όταν ο άλλος μας παρουσίασε στην αρχή ένα διαφορετικό τύπο ανθρώπου; Και τώρα η εικόνα του μπορεί έστω και λίγο να ναι πιο καθαρή, αλλά έχεις δεθεί και πλέον το συναίσθημα, η καρδιά, ο εαυτός σου ο ίδιος έχει κολλήσει στο τότε. Δεν σε ακούει. Δεν εμμένει στα πραγματικά γεγονότα.Αναζητά το πλαστό. Το εξιδανικευμένο. Αυτό που (νομίζεις ότι) υπήρχε κάποτε. Δεν υπήρχε ποτέ. Ήταν τρόπος να σε προσεγγίσει. Όλα στην αρχή είναι ρόδινα. Για να γνωρίσεις σε βάθος τον άλλο χρειάζεται χρόνος, επιμονή και ενδιαφέρον. Και όταν ο εαυτός σου δε θέλει να πιστέψει ότι έκανε τόσο λάθος εκτιμήσεις, ΕΠΙΛΕΓΕΙ να θάψει ή να διαγράψει ό,τι τον στεναχωρεί ή τον δυσαρεστεί, μετά από λίγο χρόνο. Και ποθείς ξανά τον άλλο, σου λείπει η συντροφιά του και οι ευχάριστες ώρες μαζί του, που γέμιζαν ζωή την καθημερινότητά σου.

Για ποιον αλλάζεις λοιπόν; Για τον άλλο ή για τον εαυτό σου; Η υγιής αλλαγή έρχεται αρκεί και εμείς οι ίδιοι να το θελήσουμε. Να νοιαστούμε αληθινά για τον άλλο και να μην επαναπαυτούμε στην «ασφάλεια» του δεσμού. Εφόσον λοιπόν βελτιωθείς ως άνθρωπος, όχι μόνο θα επικοινωνείς πιο αρμονικά με το έτερον ήμισυ, αλλά πρωτίστως με τον εαυτό σου.

Η αγάπη η αληθινή το κάνει αυτό. Μας αλλάζει προς το καλύτερο. Μας βελτιώνει. Μας αναδιαμορφώνει. Αναδομεί τον ψυχισμό μας. Μας κάνει να νιώθουμε υγεία και ασφάλεια.

Αληθινή αγάπη. Ανιδιοτελής. Κρυστάλλινη. Αν υφίσταται τότε φαίνεται ουσιαστικά απ’ τις πράξεις και μόνο. Κι αν υπάρχει είναι σπάνια να βρεθεί. Τα λόγια αμφισβητούνται. Οι πράξεις υποδηλώνουν την αλήθεια. Δεν είναι καραμέλα να την αναμασάμε και να την φθείρουμε. Είναι αξία. Η υπερβολική και ασύστολη χρήση της μόνο ένα πράγμα υποδηλώνει. Ανειλικρίνεια.

Κι αν το λες εκατό φορές σε κάθε σου σχέση, αυτό δεν αποτελεί κι όλας εγγύηση ότι πραγματικά το νιώθεις. Μήπως προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου περισσότερο παρά τον άλλο; Να αναγκάσεις τον εαυτό σου να δεθεί με κάτι καινούριο γιατί δεν έχεις ξεπεράσει το παρελθόν; Θέλεις κάπου να πας με το «σ’ αγαπώ», ή από κάπου φεύγεις;

Υπάρχουν πολλές μορφές αγάπης αλλά δεν είναι όλες λειτουργικές. Όλες όσες πετυχαίνουν, τείνουν προς την εξιδανικευμένη της μορφή, όσο είναι εφικτό δηλαδή. Το «σ’αγαπώ» και το «για πάντα» δεν υφίστανται στην κυριολεξία. Αποτελούν εκδήλωση πάθους. Ιδίως όταν έχεις κλείσει μόλις λίγους μήνες σχέσης με τον/την σύντροφό σου. Είναι αφύσικο και ανειλικρινές. Στην ουσία προκαλεί υπερδιέγερση συναισθημάτων και ενδυναμώνει τη στοργή μεταξύ των δύο ατόμων, αλλά ως εκεί. Κι αν συναντήσεις άτομο που στο είπε πολύ σύντομα και συνεχίζει να το επαναλαμβάνει 20 και φορές τη μέρα, νιώθει ανασφάλεια. Διατρέχεται από άγχος ότι θα σε χάσει και σου προβάλει τις ενοχές που νιώθει για την όποια κατάσταση. Θέλει να κερδίσει γρήγορα και άμεσα την εμπιστοσύνη σου. Θα γίνει χαλί να τον/την πατήσεις. Μπορεί ακόμα δακρύζοντας μπροστά σου , να σε ρωτάει ανά δύο δεύτερα «Μ’ αγαπάς; Είμαι αρκετός/ή γι σένα; Δε θα μ’ αφήσεις έτσι; Σε ικανοποιώ, σωστά; Νιώθεις όμορφα μαζί μου; Σ’ αρέσει εδώ, μήπως να πάμε αλλού;»

Το ότι κάποιος  ισχυρίζεται πως το οικογενειακό του περιβάλλον του έδωσε τόση αγάπη που θέλει τόσο πολύ να δώσει και στους άλλους είναι σίγουρα ένας παράγοντας για να σου λέει συχνά σ’αγαπώ, αλλά κατά πόσο ισχύει αυτό; Μήπως τελικά οι γονείς είχαν λάθος στάση απέναντι του και εν τέλει η συχνή χρήση του «σ’ αγαπώ» αποτελεί μια μη λειτουργική συμπεριφορά;

Έστω ότι το άτομο αυτό σε παιδική ηλικία είχε τις εξής αναμνήσεις: την πρώτη φορά που θα  συμπεριφερόταν με έναν ορισμένο τρόπο, η μητέρα θα το πλησίαζε και με στοργή θα το φιλούσε. Τη δεύτερη φορά, όμως, που θα επαναλάμβανε την ίδια συμπεριφορά, η μητέρα, για διάφορους λόγους (είτε επειδή δεν αισθανόταν καλά, είτε επειδή δεν είχε όρεξη, είτε λόγω προβλημάτων που την απασχολούσαν κλτ.), ή δε θα πλησίαζε καθόλου, ή θα το αγκάλιαζε αλλά πολύ συγκρατημένα. Το παιδί, λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση αρχίζει να αναζητά την αγάπη της μητέρας που εισέπραξε την πρώτη φορά και νιώθει ανασφάλεια γιατί δεν ξέρει πώς να την ξαναεισπράξει. Οι αμφιθυμικές τάσεις των γονέων και κυρίως της μητέρας μπορεί να οδηγήσουν ένα άτομο να έχει τρομερά χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανασφάλεια και άγχος απόρριψης.

Άλλα αίτια μπορεί να είναι και η υπερβολική επιδοκιμασία απ’ το οικογενειακό περιβάλλον. Ότι π.χ. χωρίς το παιδί να κάνει τίποτα απολύτως να δέχεται συνεχώς επιβραβεύσεις είτε γιατί είναι πολύ όμορφο, είτε έξυπνο και λοιπά. Αυτό όμως έχεις ως αντίκτυπο να εξαρτάται απόλυτα απ’ την επιβράβευση. Την επιβεβαίωση. Και να την αναζητά και στις μελλοντικές ερωτικές του σχέσεις.

Σε επιστημονικό επίπεδο ένας τέτοιος τύπος ανθρώπου, ονομάζεται «υπερεμπλεκόμενος». Με πιο απλά λόγια, ο καθένας μας ακολουθεί ένα σχήμα σχετικά με την επικοινωνία του με τους άλλους ανθρώπους. Σχήμα εννοούμε το «τι κάνουμε, με ποιον, όταν….». Δηλαδή αποτελεί μία γνωστική δομή, ένα σύνολο πληροφοριών που συνδέονται μεταξύ τους με κάποιου είδους νόημα. (π.χ. Φιλάς κάποιον και εκείνος/η χαμογελά. Άρα μαθαίνεις ως γνώση ότι το φιλί είναι ευχάριστο). Το σχήμα έχει νευρωνική βάση, δηλαδή σχετίζεται με λειτουργίες του εγκεφάλου.

Το σχήμα του υπερεμπλεκόμενου έχει ως εξής:

  1. Εξαρτάται απόλυτα από τη σχέση του και επιδιώκει να βρίσκεται συνεχώς σε σχέση για να μην νιώθει μοναξιά και άγχος, ή ακόμα και γιατί δεν μπορεί να ξεπεράσει την απώλεια της προηγούμενης σχέσης του (ακόμη κι αν εκείνος την τελείωσε πρώτος)
  2. Απαιτεί πολλά από τη σχέση του και δεν συγχωρεί καθόλου εύκολα, σε τέτοιο βαθμό που το παραμικρό λάθος το παίρνουν προσωπικά, δεν το ξεχνάνε ακόμα και μετά από καιρό και είναι ικανοί να σου κάνουν και ηθικό κήρυγμα σχετικά με αυτό.
  3. Είναι διαρκώς καχύποπτος και ελεγκτικός.
  4. Είναι αμφιθυμικός τύπος. Τη μία π.χ. μπορεί να δείχνει πάθος και να ‘ναι θερμός μαζί σου και την άλλη να μην σε εμπιστεύεται και να ‘ναι απόμακρος. Όμως όταν εσύ παραξενευτείς απ’ αυτή τη στάση του θα νιώσει απειλημένος, ότι σε χάνει, και για να σε κερδίσει πίσω θα γίνει υπερβολικά γενναιόδωρος και ενοχικός μαζί σου.
  5. Υποφέρει από τη βαθιά του ζήλια και είναι σε μία κατάσταση σαν να αναμένει να απιστήσεις εναντίον του.
  6. Λέει πολύ γρήγορα όρκους αγάπης και αιώνιας αφοσίωσης γιατί έχει την ανάγκη (εξαρτάται ζωτικά σχεδόν) να τα αποσπάσει και απ’ τον άλλο. Θέλει να δώσει γρήγορα πράγματα (ψυχικά ή υλικά) για να «δεσμεύσει» τον άλλο, να αποκτήσει την εγγύηση, να τον δυσκολέψει να αποσυρθεί εύκολα από κοντά του.

Εάν λοιπόν, συνάψεις σχέση με έναν τέτοιο τύπου ανθρώπου ετοιμάσου για πολύ τρέξιμο. Δεν είναι εύκολη υπόθεση σε καμία περίπτωση. Δεν θεωρώ ότι ο τρόπος συμπεριφοράς του προς το έτερον ήμισυ είναι λάθος (με την ηθική έννοια), αλλά απλά μη λειτουργικός για μία υγιή σχέση. Ίσως αν τα χαρακτηριστικά αυτά χαλιναγωγηθούν σωστά και με την πάροδο του χρόνου δεν είναι τόσο έντονα, η σχέση του με τον εαυτό του κυρίως αλλά και με τον/την σύντροφό του θα ήταν πολύ πιο αρμονική.

Άρα, για να καταφέρεις τα παραπάνω, θα χρειαστεί να εφοδιαστείς με πολύ υπομονή και να σε έτοιμος/η να διαψεύδεις κάθε φορά τις κατηγορίες του. Να μην δίνεις δικαιώματα και να διατηρείς την ψυχραιμία σου σε τυχόν παραλογισμούς που θα σου εκδηλώσει, νομίζοντας μάλιστα ότι έχει απόλυτο δίκιο.

Για να ελαττώσει, λοιπόν, το άγχος και το φόβο της απόρριψής του από σένα και να μη βρίσκει δικαιολογίες που αιτιολογούν την καχυποψία του για δήθεν δική σου απιστία, θα χρειαστεί χρόνος και επένδυση. Θα χρειαστεί να αφοσιωθείς και να παλέψεις. Και το βάρος θα πέσει σε μεγαλύτερο βαθμό σε σένα γιατί περιμένει πολλά από σένα και δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στις δικές του δυνάμεις.

Αυτό  ακριβώς είναι και το κλειδί. Να μάθει μέσα απ’ το δικό σας δούναι και λαβείν, να σε εκτιμά ως άνθρωπο, να αντιληφθεί ότι μεγάλωσε και οι πράξεις του έχουν επιπτώσεις, να αναλάβει τις ευθύνες του και έτσι να αρχίσει να εκτιμά και τον εαυτό του. Να βασίζεται εν ολίγοις στις δικά του κατορθώματα, να θέλει ο ίδιος να επιβραβεύει τον εαυτό του για κάτι που πέτυχε και να μην εξαρτάται απ’ την επιδοκιμασία της οικογένειάς του ή των τρίτων (πχ «δε θέλω να απογοητεύσω κάποιον», «περιμένουν τόσα από μένα και φοβάμαι μην δεν επαληθεύσω τις προσδοκίες τους», «θέλω να ‘ναι περήφανοι για μένα»)

Τέλος, έρευνες έχουν δείξει ότι το 30% των υπερεμπλεκόμενων, που είχαν δίπλα τους ένα σύντροφό με αντοχή, κατανόηση και γερή υπομονή που να επιβάλει επαναλαμβανόμενα τη λογική και να διατηρεί τις ισορροπίες στη σχέση τους, κατόρθωσε να αλλάξει το σχήμα που χρησιμοποιούσε (την συμπεριφορά του στην επικοινωνία του με τους άλλους).

Μπορεί ο χαρακτήρας μας (σχήμα) να καθορίζεται σχεδόν πλήρως απ’ το οικογενειακό περιβάλλον ήδη από τα πρώιμα στάδια της ηλικίας μας, αλλά και οι εμπειρίες μας με τους γύρω ανθρώπους μπορούν να μας βοηθήσουν αρκετά ώστε να τον μεταβάλλουμε έστω και διακριτικά.


by Tough Hearts

 

Κρίσεις Πανικού: Δες τα σημάδια και δράσε άμεσα!

Καλέ μου αναγνώστη, για να αισθάνθηκες την ανάγκη να ανατρέξεις στον ορισμό και την ερμηνεία των κρίσεων πανικού σημαίνει ότι πολύ πιθανά να αντιμετωπίζεις μία σοβαρότατη μορφή ψυχικής διαταραχής. Εντούτοις, σε περίπτωση που τυχαία ενδιαφέρθηκες, η κρίση πανικού είναι από τις πιο συχνές ψυχικές παθήσεις, κατά την οποία ο ασθενής παρουσιάζει αιφνίδια και απρόσμενα επεισόδια έντονου φόβου και άγχους.

Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται η ολοένα αυξανόμενη εκδήλωση κρίσεων πανικού. Υπολογίζεται ότι το 1-4% του πληθυσμού παθαίνει κάποια στιγμή στη ζωή του κρίσεις πανικού σε διαφορετικές ηλικίες. Η συχνότητα πάντως είναι μεγαλύτερη σε ανθρώπους μεταξύ 20 και 35 ετών, ενώ μεταξύ γυναικών και ανδρών η πάθηση είναι 2 έως 3 φορές συχνότερη στις γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες.

Οι κρίσεις πανικού εκδηλώνονται μέσω διαφόρων συμπτωμάτων. Τα συμπτώματα αυτά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στα 1) ψυχολογικά, και 2) σωματικά. Η παρακάτω λίστα αντιπροσωπεύει αυτά τα συμπτώματα. Προσοχή όμως, γιατί το άτομο που πάσχει από αυτή τη διαταραχή δεν είναι απαραίτητο να εμφανίσει όλα τα συμπτώματα, αλλά έστω κάποια από αυτά:

  1. Έντονες ταχυπαλμίες και δυσκολία αναπνοής, ξεσπάσματα πανικού χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή αιτία
  2. Πόνος στο στήθος, ζάλη, μούδιασμα στα άκρα
  3. Αίσθηση υπερβολικού άγχους και φόβου (πχ. ότι κάποιος μπορεί να σε πνίξει ή να σε σκοτώσει ή γενικά να πάθεις κάποιο κακό)
  4. Ολική ατονία (σωματική και ψυχική), μελαγχολική διάθεση που στη χειρότερη περίπτωση φτάνει ως την κατάθλιψη
  5. Ανάγκη εκτόνωσης κλαίγοντας με λυγμούς
  6. Τρέμουλο,αυξημένη εφίδρωση, ρίγος ή εξάψεις, τάση προς έμετο

Πώς προκαλείται η κρίση πανικού?Ιδού το ερώτημα. Κι όμως φίλε/η μου τις περισσότερες περιπτώσεις ΔΕΝ μπορείς να προλάβεις μία επικείμενη κρίση πανικού! Πολύ απλά γιατί, πρώτον, δεν αντιλαμβάνεσαι τα συμπτώματα και απλώς τα προσπερνάς, και δεύτερον, γιατί οι κρίσεις πανικού εμφανίζονται συχνά απροειδοποίητα, γεγονός που κάνει το αποτέλεσμα ακόμη πιο οδυνηρό.

Ωστόσο, από την εμπειρία μου και από μαρτυρίες ατόμων, οι κρίσεις αυτές μπορούν να εκδηλωθούν μετά από τραυματικές καταστάσεις, ισχυρή πίεση, φόβο και άγχος. Επίσης, κάποιο δυνατό επεισόδιο-σοκ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι υπεύθυνο για μία τόσο σοβαρή ψυχική διαταραχή. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα πολύπλοκο και πολυδιάστατο μηχάνημα, όπως έχουμε ξαναναφέρει. Συνεπώς καθίσταται ευάλωτος σε τέτοιου είδους επεισόδια. Για παράδειγμα, όταν το σοκ που υποστεί ένας άνθρωπος είναι τόσο ισχυρό, όχι μόνο θα κλονίσει τον συναισθηματικό του κόσμο, αλλά και τον ψυχικό, γεγόνος που θα εκδηλωθεί μακροπρόθεσμα στην ψυχοσωματική του κατάσταση.

Μάλιστα, δεν είναι λίγες και οι φορές που η κρίση πανικού προκαλείται, επειδή το ίδιο το άτομο φοβάται μήπως του συμβεί.

Ας μη μας διαφεύγει και το εξής! Ο καθένας μας αποτελεί μία διαφορετική προσωπικότητα που αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τα όποια ερεθίσματα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Ανάλογη, φυσικά θα είναι και η αντιμετώπιση μίας δύσκολης κατάστασης. Δηλαδή, αλλιώς αντιδρά ένας δυναμικός χαρακτήρας και αλλιώς ένας πιο συνεσταλμένος. Ο πρώτος έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβάλει τη λογική του και να τιθασεύσει το φόβο του πριν τον κυριεύσει. Αντίθετα, ο δεύτερος θα παραδώσει πολύ πιο γρήγορα τα όπλα και ίσως να μην μπει καν στον κόπο να «πολεμήσει» τους δαίμονές του, οπότε η πτώση θα είναι καταστροφική για εκείνον.

Να μην φτάσουμε, όμως, στο άλλο άκρο! Στην προσπάθειά τους κάποιοι να μην πέσουν στην παγίδα του άγχους ή του φόβου, επιβάλλονται ακραία στον εαυτό τους και οδηγούνται στο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα. Η υπερβολική χρήση λογικής και πειθαρχίας μπορεί να αποτελέσει μορφή πίεσης, ενώ το ίδιο το άτομο το αγνοεί! Για παράδειγμα, για ένα χρονικό διάστημα, τα συμπτώματα του άγχους δεν πρόκειται να εμφανισθούν και το άτομο θα μπορεί ελεύθερα να αφοσιωθεί στο επαγγελματικό του έργο ή εν γένει στην επίλυση διαφόρων ζητημάτων που τον αφορούν.  Κατόπιν, αφού θα έχουν χαλαρώσει πάλι οι ρυθμοί του και η λογική θα χρησιμοποιείται σε έναν πιο φυσιολογικό βαθμό, όλη η συσσωρευμένη καταπίεση, το στρες κ ο φόβος , θα επανεμφανισθούν με τη μορφή της κρίσης πανικού.


Αν πράγματι σου συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να θέσεις στόχους, μικρά-μικρά βήματα που θα σε βοηθήσουν να συνέλθεις πριν να είναι πολύ αργά.

Η αντιμετώπιση σαφώς ποικίλει, ανάλογα με το βαθμό και τη συχνότητα εμφάνισης των κρίσεων. Καταλήγουμε λοιπόν, ότι ο καθένας θα ήταν ορθότερο, να διερευνήσει πρώτα σε ποιο στάδιο βρίσκεται η κατάστασή του  και έπειτα να εφαρμόσει τα παρακάτω.

Αναφέρομαι σε όσους βρίσκονται ακόμα σε πρόωρο στάδιο και είναι ικανοί να το αντιμετωπίσουν μόνοι τους:

  1. Γυμναστική. Ναι ναι, όσο απλό κι αν σου φαίνεται η γυμναστική θα βοηθήσει πολύ στην εξασθένηση τέτοιων επεισοδίων. Καταρχήν, είναι ένας πανεύκολος τρόπος να κρατάς το μυαλό σου, συνεχώς απασχολημένο και να ξεφύγεις απ’ τη βαριά καθημερινότητα. Επιπλέον, λόγω των φερομονών που απελευθερώνονται στον οργανισμό, μέσω της άθλησης, θα αισθανθείς ευφορία και αναζωογόνηση, και έτσι οι κακές σκέψεις θα περιοριστούν.
  2. Δίαιτα. Ασταθή επίπεδα του σακχάρου στο αίμα μπορεί να συμβάλουν στην εκδήλωση μιας κρίσης πανικού. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να διατηρηθεί μια υγιεινή, ισορροπημένη διατροφή, τρώτε τακτικά και να αποφεύγετε την κατανάλωση ζαχαρούχων τροφίμων και ποτών. Αποφύγετε την πολύ καφεΐνη, το αλκοόλ και το κάπνισμα, διότι μπορεί να συμβάλουν στην εκδήλωση κρίσεων πανικού.
  3. Εκτόνωση και χαλάρωση. Με όποιο τρόπο κι αν πραγματοποιηθεί, θα έχει θετικά αποτελέσματα. Είναι πολύ βασικό να αποβάλλουμε από πάνω μας αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα που μας σκοτίζουν και μας αγχώνουν. Είτε με την ανάλυση των ζητημάτων που μας απασχολούν, shopping therapy (χωρίς φυσικά να κοκκινίσεις τις κάρτες σου!), μασαζ και αρωματοθεραπεία για χαλάρωση, ταξίδια σε νέα μέρη για ψυχική ανανέωση, σινεμά, συναυλίες, χορό μέχρι να μουδιάσουν οι μύες σου, είτε ακόμα και με κλάματα στη χειρότερη περίπτωση, θα μπορέσεις να ξεσπάσεις! Να εκτονωθείς! Το κλάμα όμως, πρόσεξε, μη σου γίνει συνήθεια.. γιατί τότε θα βυθιστείς περισσότερο στην απόγνωση και τα συναισθήματα θα σε πνίξουν φίλε/η μου!
  4. Οικογένεια και καλοί φίλοι. Το να μπορείς να συζητήσεις το πρόβλημά σου με τους γονείς και τους φίλους σου, θα βοηθήσει εσένα τον ίδιο να κατανοήσεις καλύτερα και να αποδεχθείς την κατάσταση ως έχει. Μην ξεχνάς ότι ένας αντικειμενικός παρατηρητής έχει συνήθως (αν όχι πάντα) καλύτερη κρίση από τη δική μας.  Και από την άλλη σκέψου κ το εξής! Τη στιγμή που παθαίνεις την κρίση και αδυνατείς να αναπνεύσεις, κάποιο από τα οικεία σου άτομα πρέπει να είναι δίπλα σου και να σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις, με τέσσερις βασικές οδηγίες: a) εισπνοή απ’ τη μύτη και εκπνοή απ’ το στόμα με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, b) κλείσε τα μάτια σου και φέρε στο μυαλό σου ευχάριστες εικόνες, c) μύρισε κάποια κολόνια ή άρωμα που σου προκαλεί ευφορία, d) ΘΥΜΗΣΟΥ ότι βρίσκεσαι μαζί με ένα άτομο εμπιστοσύνης που αγαπάς και σ’ αγαπάει, οπότε αποκλείεται να αφήσει να σου συμβεί κάτι κακό.

Όπως βέβαια, κατάλαβες φίλε/η μου, οι κρίσεις πανικού είναι μία περίπλοκη ψυχική διαταραχή καθώς πηγάζει από ποικίλους παράγοντες. Η παρουσία συμπτωμάτων σε καθημερινή βάση που διαρκεί για πάνω από μήνα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Το άτομο που υποφέρει από κρίσεις πανικού, καλό θα ήταν αρχικά να ακολουθήσει τους τρόπους αντιμετώπισης που προαναφέραμε, ώστε να βεβαιωθεί πως δεν πρόκειται για κάτι παροδικό, άνευ ανησυχίας.

Εάν όμως η κατάσταση αντί να βελτιώνεται, χειροτερεύει, τότε η επίσκεψη σε κάποιον ειδικό κρίνεται απαραίτητη! Ο μόνος ειδήμων επί του θέματος είναι ο ψυχίατρος, ο οποίος πέραν της γνωμάτευσης θα είναι και σε θέση, ανάλογα με τη σοβαρότητα της ασθένειας, να χορηγήσει και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.

Ένας στους 100 σήμερα, υποφέρει από κρίσεις πανικού. Ωστόσο, η διαρκής ενημέρωση και έγκαιρη αντιμετώπιση θα συμβάλλει στην αποφυγή των συμπτωμάτων και την επαναφορά του ατόμου σε μία λειτουργική καθημερινότητα.


 by Tough Hearts

Συμπεριφορές Ανθρώπων Νο. 2 : Φόβος – Απόγνωση – Κατάθλιψη

Σταματήσαμε να ψάχνουμε για τέρατα κάτω απ ‘τα κρεβάτια μας, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ζουν μέσα μας.

Αγαπητέ μου αναγνώστη μην μου ταράζεσαι! Σίγουρα θα ‘χεις έρθει αντιμέτωπος με ζωντανά τέρατα, τέρατα της πραγματικής ζωής. Και ειλικρινά είναι τα πιο φοβερά πλάσματα, που ξεπερνούν κάθε επιστημονική φαντασία. Και αυτό που τα κάνει τόσο τρομακτικά ..είναι η ίδια τους η ύπαρξη.

Ο φόβος που υπάρχει μέσα μας είναι άλλο ένα τέρας. Του μυαλού μας βέβαια, αλλά η υπόστασή του στη φαντασία μας είναι πέρα για πέρα αληθινή. Ο φόβος ξεκινάει όταν εμείς αντιληφθούμε την ύπαρξή του. Είναι ένα αποτρόπαιο κατασκεύασμα του κατακερματιμένου ψυχισμού μας. Τρέφεται μέσα από το άγχος, τη στεναχώρια, τη θλίψη, την απόγνωση του ανθρώπου που βιώνει άσχημες καταστάσεις. Γιγαντώνεται όμως, με την σημασία που του δίνουμε εμείς. Και αν δεν το προλάβεις στην αρχή του, οι σκέψεις σου θα σε βασανίζουν και θα σε οδηγήσουν σε έσχατες καταστάσεις, ακόμα και σε κατάθλιψη.

Και φτάνουμε στο ζητούμενο. «Φόβος για ποιο πράγμα? Πως μπορώ να το αποτρέψω? Κι αν δεν του δώσω σημασία συνειδητά και γίνει ασυνείδητα (μη ελεγχόμενα)? Κι αν τελικά φτάσω στο χείλος του γκρεμού, πώς γυρνάω πίσω? Υπάρχει περίπτωση να το καταπολεμήσω ή η κατάστασή μου θα είναι μη αναστρέψιμη?» Σοβαρά ερωτήματα, που τώρα φαίνονται απλά και εύληπτα. Η ουσία τους όμως είναι βαθύτερη.

Απλά και μόνο σκέψου το εξής. Θέσε τον εαυτό σου σε μία τέτοια κατάσταση, φόβου. Δεν μπορείς πλήρως να αφήσεις τη φαντασία σου να σε κυριεύσει (εκτός από λίγους που αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα). Και αυτό γιατί? Μα φυσικά, γιατί ο εαυτός σου επιβάλει τη λογική σκέψη και σύνεση! Όλος αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί ακούσια (χωρίς τη δική σου παρέμβαση)!!!

Ας το πιάσουμε πιο απλά. Όντας άνθρωποι έχουμε πάθη και επιθυμίες. Πολλές φορές όμως, αυτό που πραγματικά θέλουμε συγκρούεται με το «κοινωνικά επιτρεπτό». Αυτό έμμεσα έχει ως αποτέλεσμα να συγκρούονται δύο υποστάσεις της ψυχής μας. Το συνειδητό και το ασυνείδητο. Το συνειδητό μέρος της ψυχής μας αφορά σκέψεις και πράξεις στις οποίες οδηγούμαστε με πλήρη συνείδηση, δηλαδή πλήρη επίγνωση της κατάστασης. ‘Οταν, τώρα, οι επιθυμίες μας ξεπερνούν τα όρια του κοινωνικά επιτρεπτού, βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι πράττουμε λάθος.  Ο εγκέφαλος έχει λάβει το ερέθισμα, και εμείς το αγνοούμε! 

Οι φόβοι, οι κρυφές επιθυμίες, η ανησυχία, οι ασυνείδητες σκέψεις και συναισθήματα, είναι απόρροια του ασυνείδητου. Γι’ αυτό το λόγο οι φόβοι  είναι στη φαντασία μας «άτρωτοι». Με άλλα λόγια, τους γνωρίζουμε μέσα μας βαθιά, ενώ στην ουσία τους αγνοούμε. Γιατί στην πραγματική ζωή επιβάλλεται ακούσια η λογική μας και όσα έχουμε μέσα μας βαθιά κρυμμένα ζωντανεύουν όταν το συνειδητό «κοιμάται». Τότε το μυαλό ξεκλειδώνει και όλα όσα κρύβει το ασυνείδητο έρχονται μπροστά στα μάτια μας στο πλαίσιο του ονείρου. Φόβος για το άγνωστο, φόβος για το μέλλον, φόβος για τη μοναξιά, φόβος για τον σύντροφό μας την οικογένεια και τους φίλους μας, φόβος προδοσίας, φόβος απώλειας, φόβος επιβίωσης μέσα στη ζούγκλα της καθημερινότητας, φόβος εμπιστοσύνης νέων ανθρώπων.. ή και χειρότερα δικών μας ανθρώπων, φόβος αποξένωσης, φόβος αλλοτρίωσης, φόβος, φόβος…. ακόμη και για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ο χειρότερος φόβος αφορά εσένα τον ίδιο.

Ο χειρότερος εχθρός σου, είναι ο εαυτός σου.

Εμένα με βασανίζει συνέχεια αυτό. Δυστυχώς, βέβαια, η αλλαγή είναι αναπότρεπτη. Η αλλαγή του εαυτού μας. Γίνεται μέσα μας σιγά σιγά. Τόσο σιγά που ούτε εσύ το καταλαβαίνεις. Και ξυπνάς ένα πρωί, άλλος άνθρωπος. Και όσα γνώριζες μέχρι τώρα, σου φαίνονται παντελώς ξένα. Και απλά, έχεις αλλάξει. Και λυπάσαι που οι άλλοι το γνωρίζουν πριν από σένα.

Το ζήτημα όμως είναι, να αλλάζουμε ως προς το καλύτερο.

Κάθε άνθρωπος χρήζει βελτίωσης και κάθε άνθρωπος αξίζει το καλύτερο. Εντούτοις, οι αλλαγές μέσα μας αν δεν προσέξουμε, μας κάνουν χειρότερους και όχι καλύτερους. Και σαφώς το να εκπέσει κάποιος ηθικά είναι το μόνο εύκολο. Το δύσκολο αγαπητέ μου αναγνώστη, είναι να θέσει όρια στον εαυτό του και να χαλιναγωγήσει τα πάθη του. Και όπως πολύ καλά ξέρουμε όλοι,.. τα δύσκολα είναι για τους λίγους και εκλεκτούς!

Τι λέγαμε όμως, πριν? Α ναι! Οτι ο φόβος είναι δικό μας δημιούργημα! Και εφόσον είναι δικό μας δημιούργημα να γεννηθεί, εμείς οι ίδιοι θα φροντίσουμε να τον ξανακοιμήσουμε. Και εδώ θέλει προσοχή το θέμα. Ο φόβος δεν καταπολεμάται πλήρως. Απλά πέφτει σε λήθαργο, μέχρις ότου συμβεί πάλι κάτι που θα τον ξαναξυπνήσει! Ο φόβος έχει τη δύναμη να ξαναγεννιέται από τις στάχτες του. Και εμείς ως λογικά όντα δεν υποτιμάμαι τον «εχθρό» μας, αλλά εφευρίσκουμε τρόπους για να τον νικήσουμε, έστω και προσωρινά.

Συνεπώς, παίρνουμε μία βαθιά ανάσα και εφαρμόζουμε με σύνεση τα παρακάτω. Προκειμένου να έρθουμε σε σύγκρουση με τους φόβους μας και να βγούμε κερδισμένοι απ’ αυτή τη μάχη, θα ήταν πιο ορθό εάν:

  1. Πάρουμε για ένα μικρό διάστημα το χρόνο μας και προχωρήσουμε σ’ έναν εποικοδομητικό διάλογο με τον εαυτό μας. «Τι με φοβίζει πραγματικά? Για ποιο λόγο γεννιέται ο φόβος μέσα μου? Πότε πρωτοαισθάνθηκα φόβο για το τάδε ζήτημα ή πρόσωπο? Τι είχε προηγηθεί και μου δημιουργήθηκε αυτή η ανησυχία? Μήπως είναι υπερβολική η αντίδρασή μου, ή πράγματι το ζήτημα είναι σοβαρό και χρήζει άμεσης επίλυσης? Υπήρχε πάντα μέσα μου αυτός ο φόβος ή τώρα ξαφνικά προέκυψε? Μήπως κάποιο τραύμα του παρελθόντος οφείλεται σε αυτό?»
  2. Συνειδητοποιήσουμε τη  σοβαρότητα της κατάστασης, χωρίς να βρισκόμαστε σε άρνηση και χωρίς να αφήσουμε τον πανικό να μας κυριεύσει. Για όλα υπάρχει μία λύση! Αρκεί να αφήσουμε τη λογική να μας κατευθύνει! Συνεπώς έχουμε διασχίσει τα μισά του δρόμου όταν αποδεχτούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και θελήσουμε να τη διορθώσουμε.
  3. Δεν χάσουμε την ψυχραιμία μας και δούμε το ζήτημα απ την θετική του πλευρά. Και ναι αγαπητέ μου αναγνώστη, όλα όσα μας συμβαίνουν έχουν δύο πλευρές πάντα. Και η θετική πλευρά του τυχόν φόβου μας είναι ότι κάθε μάχη με τους εσωτερικούς μας δαίμονες μας κάνει πιο δυνατούς και μας ωριμάζει.
  4. Δεν πέσουμε σε κατάθλιψη! Η απουσία λογικής σκέψης μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα, και τα λάθος συμπεράσματα οδηγούν στην απόγνωση. Η απόγνωση, κατόπιν, στη λύπη και η βαθιά λύπη στην κατάθλιψη! Ο φόβος είναι πολύ επικίνδυνο συναίσθημα. Μπορεί κάλλιστα να σε φτάσει στα όρια της παράνοιας, να χάσεις τελείως τον εαυτό σου.
  5. Στη χείριστη τον περιπτώσεων, όπου νιώσουμε μέσα μας ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας, να ζητήσουμε τη βοήθεια ενός ειδικού. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ «εύθραυστος». Είναι δηλαδή, ένα σύστημα νευρώνων, ένας μηχανισμός που καθημερινά εκτίθεται σε χιλιάδες ερεθίσματα. Εάν λοιπόν δεν προσέξουμε, η λεπτή γραμμή της λογικής με την παράνοια μπορεί πολύ εύκολα να περαστεί και δυστυχώς στις περιπτώσεις αυτές η επιστροφή είναι πολύ δύσκολη… έως και ακατόρθωτη.

Ο φόβος, η ανησυχία, το άγχος… σχεδόν για τα πάντα γύρω μας και χειρότερα για όσα υπάρχουν μέσα μας. Και όταν οι δαίμονες της φαντασίας μας, ξυπνήσουν το βράδυ και μας επισκεφτούν, μας πιάνει ο πανικός. Νιώθουμε μόνοι. Και μόνο η σκέψη μας βυθίζει στο σκοτάδι όλο και περισσότερο. Και δεν ξέρουμε τελικά αν είναι καλύτερα να κλείσουμε τα μάτια και να προσπαθήσουμε (μάταια) να κοιμηθούμε ή να τα κρατήσουμε ανοιχτά για να ‘μαστε ετοιμοπόλεμοι.

Αντίδρασε! Είναι όλα θέμα οπτικής γωνίας. Έστω ότι έχουμε ένα τραπέζι και το παρατηρούμε. Εάν το δούμε με κλίση από κάτω προς τα πάνω μας φαίνεται βουνό! Εάν όμως το κοιτάξουμε από ψηλά τότε θα αντιληφθούμε το πραγματικό του ύψος. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος όμως έχει την τάση να μας εγκαταλείπει στα δύσκολα και να παίζει τέτοια παιχνίδια.

Εάν όμως συλλογιστούμε ότι όλα τα εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν αρκεί να το θελήσουμε, τότε μπορούμε να νικήσουμε κάθε φόβο και να εφησυχάσουμε κάθε ανησυχία!

Κάθε νέα μέρα που ξεκινάει είναι διαφορετική! Οπότε μην κάθεσαι και ανασκουμπώσου! Μόνον όταν αντιμετωπίζουμε με θάρρος και κατά μέτωπο τα προβλήματά μας, θα μπορέσουμε να τα αφήσουμε πίσω μας.

Και ας μην ξεχνάμε να «πετάμε» στα σκουπίδια ό,τι και όποιον μας στεναχωρεί! Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την χαραμίζουμε άδικα και ο χρόνος δεν μας χαρίζεται! Οπότε με μία βαθιά ανάσα πάρε τη ζωή στα χέρια σου.

Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.

~ Νίκος Καζαντζάκης


by Tough Hearts

Τρόποι χαλάρωσης: Το «βάλσαμο» της στεναχώριας, του άγχους και των προβλημάτων

Κάτι ασήμαντο μπορεί να μας ανακουφίσει, επειδή κάτι ασήμαντο μπορεί να μας στενοχωρήσει.

~ Πασκάλ

Αγαπητέ αναγνώστη, που πιθανότατα διαβάζεις τον τίτλο του άρθρου και απορείς…ναι! Υπάρχει τρόπος, ή μάλλον τρόποι για να χαλαρώσει κανείς ακόμη και στη σύγχρονη εποχή όπου τα προβλήματα πάσης φύσεως μας κατακλύζουν. Και αν αγαπάς και σέβεσαι έστω και λίγο τον εαυτό σου θα τους δοκιμάσεις…εάν πάλι όχι…τότε ο ελεύθερος χρόνος για τον εαυτό σου, θα σου μάθει να τον αγαπάς.

Φαντάζομαι στο ‘χουν πει! Το άγχος μικραίνει τη ζωή. Άσε που οι στεναχώριες και οι σκοτούρες προκαλούν ρυτίδες! Απα πα πα..!! Δεν το θέλουμε αυτό! Και ξέρεις γιατί? Γιατί όλοι αξίζουμε κάτι καλύτερο στη ζωή μας. Κάτι που θα μας γεμίσει και θα μας ολοκληρώσει. Κάτι που θα μας προσφέρει ξανά την πολυπόθητη «δόση» ευτυχίας. Και πίστεψέ με, η ευτυχία είναι για όλους μας. Όποιος σου ‘πε τ’ αντίθετο είναι μικρόψυχος και κακός…και τέτοιους ανθρώπους, το οφείλουμε στον εαυτό μας, να τους απομακρύνουμε μια και καλή.

Μετά από κάθε τρικυμία, έρχεται γαλήνη και ηρεμία.

Και ερχόμαστε στο παρασύνθημα! Το κύριο και σημαντικότερο είναι να κρατήσεις την ψυχραιμία σου σε ό,τι και να συνέβει. Ναι ναι, πονάει, είναι ανυπόφορο, νιώθεις ότι πνίγεσαι.. Νιώθεις πιεσμένη/ος, θέλεις να πηδήξεις απ το μπαλκόνι και να ηρεμήσουν οι φωνές μέσα στο κεφάλι σου..Θες να σταματήσεις να σκέφτεσαι και να κοιτάς το ταβάνι, να ουρλιάξεις και να χτυπήσεις…

Ένα έχω να σου πω. Ξέσπασε! Και λάτρεψε κάθε στιγμή! Ακόμη και το κλάμα είναι τρόπος για να ξεδώσεις και κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό! Νομίζεις είσαι η/ο μόνη/ος που στριφογύριζε στο κρεβάτι της/του χωρίς να κλείσει μάτι? Που ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω απ’ τα πόδια της/του? Για τον οποιοδήποτε λόγο ο πόνος που τυχόν βιώνεις, το άγχος και η ανασφάλεια είναι απολύτως φυσιολογικά. Αλλά στο τέλος της μέρας, σήκω απ’ το πάτωμα και κοιτάξου στον καθρέφτη. Είσαι ζωντανή/ός ακόμα! Και αναπνέεις! Και η ζωή είναι όμορφη εκεί έξω, έτοιμη να την ακολουθήσεις και να τη γευτείς.

Άρα, τα βήματα πιο ολοκληρωμένα έχουν ως εξής:

  1. Όσο βαθύ και να ‘ναι το τραύμα, όσο μεγάλο κι αν είναι το εμπόδιο που σου ‘φερε η ζωή μπορείς να το ξεπεράσεις. Γι’ αυτό ηρέμησε και πάρε αργές και βαθιές ανάσες. Έτσι θα σκεφτείς πιο ψύχραιμα και πιο σωστά!
  2. Μην πανικοβληθείς και φέρεις την καταστροφή! Αν σε βοηθάει περισσότερο σκέψου ότι κι άλλοι άνθρωποι βρέθηκαν και θα βρεθούν στη θέση σου. Κι όμως η αισιοδοξία θα σε βγάλει τώρα ασπροπρόσωπο/η. Δεν ήρθε βρε αδερφέ και το τέλος του κόσμου!
  3. Σκέψου θετικά και ρεαλιστικά. Είσαι ζωντανός/ή ακόμα! Και να τα τινάξεις όλα στον αέρα, που λέει ο λόγος, πάντα θα μπορείς να κάνεις νέες επιλογές στη ζωή σου. Ευκαιρίες θα σου παρουσιαστούν πολλές, αλλά «ευτυχισμένος» θα είναι μόνον αυτός που θα τις αδράξει!
  4. Αποδέξου τις δυσκολίες της ζωής και προσπάθησε να τις καταπολεμήσεις αντί να βρίσκεσαι σε άρνηση (τουτέστιν: «Γιατί σε μένα Θεέ μου?») Όταν αναγνωρίσεις το πρόβλημά σου, τότε θα μπορέσεις να βρεις αποτελεσματικές λύσεις.
  5. Κάνε μία βόλτα και καθάρισε το μυαλό σου από τις άσχημες σκέψεις. Και όχι, μην πας σε μέρη με άσχημες αναμνήσεις….το ουδέτερο έδαφος θα ήταν η πιο σωστή λύση.
  6. Διάθεσε ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό σου. Το ξέρεις πολύ καλά πόσο το χρειάζεσαι και θα σου κάνει πολύ καλό! Ένα ταξιδάκι με φίλους και φίλες, σινεμά, ψώνια (χωρίς να εκτιναχτεί η πιστωτική στα ύψη!), ίσως μία επίσκεψη σε σπα ή και σε κάποιο γυμναστήριο, θα σε χαλάρωνε σίγουρα! Ακόμη και οι καθημερινές συζητήσεις με ανθρώπους που σε αγαπούν, θα σε τονώσει ηθικά!
  7. Άλλαξε ρεπερτόριο στη μουσική σου! Ναι ναι, παίζει καίριο ρόλο στην εσωτερική μας ψυχοσύνθεση. Ακόμη κι αν δεν νιώθεις την ανάγκη να ακούσεις κάποιο κομμάτι, μία έντονη μουσική, με τρανταχτό ρυθμό, θα σε διαπεράσει και θα σε παρασύρει στο να ξεδώσεις χορεύοντας! (βλέπε ροκ, μεταλ, ποπ κτλ) Τα κοψοφλεβικά…στα σκουπίδια!
  8. Διώξε ανθρώπους και καταστάσεις που σε δυσαρεστούν. Και κατά προτίμηση, καλό θα ήταν να τα κάνεις το ένα μετά το άλλο, ώστε να γίνει ορθά και αποφασιστικά το ξεκαθάρισμα!
  9. Πίστεψε στον εαυτό σου και τις δυνάμεις σου, και δες τη ζωή ήρεμα αλλά σοβαρά. Σκέψου πόσα παραδείγματα ανθρώπων υπάρχουν εκεί έξω, που με ελάχιστες δυνατότητες και υπέρμετρη θέληση τα κατάφεραν. Εφόσον υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος.
  10. Μην δίνεις στις τυχόν δυσκολίες ή σε υστερόβουλους ανθρώπους παραπάνω αξία απ’ όσο πρέπει. Για να χαλαρώσεις καλό θα είναι να θέσεις προτεραιότητες στη ζωή σου και να επανεξετάσεις αν αυτά για τα οποία στεναχωριέσαι, έχουν πραγματικά αξία μεγαλύτερη απ’ την ψυχική σου υγεία και ηρεμία.

Η χαλάρωση, η ψυχική ηρεμία και γαλήνη δεν είναι κάτι σαν πακέτο με κόκκινο φιόγκο. Έρχεται σε στιγμές μικρές ή μεγάλες. Αρκεί να δώσουμε βάση και να τις εκτιμήσουμε όταν θα ‘ρθουν. Αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό… Το ζήτημα τίθεται στο να τις επιδιώξουμε μόνοι μας. Είναι τρόπος ζωής εξάλλου. Τα ασήμαντα πράγματα, που ωστόσο γεμίζουν τη ζωή μας και μας ανανεώνουν προς το καλύτερο. 🙂

Αν καθένας από μας αναλογιστεί όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή του και μελαγχολήσει ξανά και ξανά για όσα πέρασε κ όσα τυχόν έρθουν, τότε το χάσαμε το μπαλάκι! Σημασία έχει να προσπαθούμε να αποδεχόμαστε και τις άτυχες στιγμές και να μην τις φοβόμαστε γιατί, ναι, όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα της ζωής.

Κι αν τώρα η ζωή σου φαίνεται άσχημη και άδικη, να είσαι σίγουρος ότι ο τροχός πάλι θα γυρίσει. Και τα προβλήματά σου που τώρα φαντάζουν δυσθεώρητα, σε λίγο μ’ αυτά θα γελάς και ούτε καν θα τα θυμάσαι.

Οπότε συγκέντρωσε τις δυνάμεις σου, πάρε βαθιές ανάσες και μη τη φοβάσαι τη ζωή. Δες τα όλα πιο ήρεμα και χαλαρά και να δεις ότι καλό θα σου κάνει, κακό δεν θα σου κάνει.

Και εν κατακλείδι σκέψου το εξής: Έστω ότι δεν έχουμε κακές στιγμές κ προβλήματα που απλώς μας φέρνει η ζωή ή τα προκαλούν δικοί μας άνθρωποι…. με ποιο κριτήριο, λοιπόν, θα συγκρίναμε και θα εκτιμούσαμε τις στιγμές και τους ανθρώπους που ειλικρινά αξίζουν και που μας έκαναν να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι?


by Tough Hearts

«Αγάπη ξέρεις τι θα πει ;»

Τι είναι αγάπη;
Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.
Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.
Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.
Μα στην αγάπη είναι ένα.
Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.
Δεν ξεχωρίζουν.
Το εγώ και εσύ αφανίζονται.
Αγαπώ θα πει χάνομαι.

~Νίκος Καζαντζάκης

Και πράγματι αυτό είναι. Το χάος. Με διάφορες έννοιες…και διάφορες συνέπειες. Άλλοτε βγαίνεις νικητής, και άλλοτε ηττημένος. Αυτή είναι και η μαγεία της εξάλλου. Είναι ένα συναίσθημα που δεν τελειώνει ποτέ, ούτε γνωρίζει από παύσεις. Θα σε συνοδεύει πάντα, μαζί με πικρές ή γλυκές αναμνήσεις…


ΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ? Απλό. Δεν το ξέρεις. Εντελώς αντικειμενικά κανείς μας δεν το ξέρει. Ποιος είναι ΤΟΣΟ ικανός να προσδιορίσει με απόλυτη ακρίβεια και λογική ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ? Δεν είμαστε ρομπότ. Είμαστε άνθρωποι! Και ως άνθρωποι, είμαστε αδύναμοι. Περιτριγυριζόμαστε από ανασφάλειες κι πάθη. Αντίθετα, η αγάπη είναι το απόλυτο, το ιδανικό. Σαν τα διαυγή και αστραφτερά νερά. Βαθιά μέσα μας όλη την ποθούμε. Αλλά, η αγάπη είναι ουτοπία και αποτελεί αγαθό σπάνιο.

Η αναζήτησή της θέλει χρόνο και κάποιες φορές τύχη. Ίσως και αρκετή τύχη! Γι ‘αυτό οι περισσότεροι συμβιβάζονται με είδωλα (ομοιώματα) αγάπης, με την ελπίδα ότι θα τους καλύψουν το συναισθηματικό τους κενό. Κάτι τέτοιο βέβαια, είναι αδύνατο και τους οδηγεί να χαλάνε μάταια τη ζωή τους και να αναλώνονται με ανθρώπους που όχι μόνο δεν τους πρόσφεραν αγάπη, αλλά τους ζημίωσαν κι όλας.

Τη λέξη «αγάπη», την χρησιμοποιούμε ο καθένας μας διαφορετικά, συνήθως με λάθος τρόπο, ώστε εν τέλει να τη «βρομίζουμε». Όμως, γιατί? ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΥΝΑΤΟΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΤΗΝ ΟΡΙΖΕΙ ΑΛΛΙΩΣ??! Κι όμως!

Πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου. Ας πούμε ότι εσύ είσαι σε μία σχέση, για κάποιο διάστημα, με έναν άνθρωπο και έχετε περάσει αρκετά πράγματα μαζί. ΤΣΟΥΠ! Να και το «σ’ αγαπώ» !!! Εντελώς φυσιολογικό, σαφώς, αφού αντιμετωπίσατε δυσκολίες και αγωνιστήκατε για τη σχέση σας, δε λέω! Αλλά πώς αγαπάς? Και αντίστοιχα, πώς αγαπάει?

Κάτσε και σκέψου. Μην αφήνεις το χρόνο να περνά άσκοπα. Εφόσον ειλικρινά ενδιαφέρεσαι γι’ αυτόν/ην, ζύγισε όλα όσα ειπώθηκαν ή έγιναν στο διάστημα της σχέσης σας, σημαντικά και ασήμαντα. «Λέει πως μ’ αγαπάει…μέσα στο διάστημα της σχέσης μας τι έκανε για να το αποδείξει? Με φροντίζει? Με νοιάζεται? Ενδιαφέρεται για τα προβλήματά μου? Ανησυχεί? Με θέλει χαρούμενη/ο και ευτυχισμένη/ο? Παρά τους ,τυχόν, καυγάδες, που ίσως και ‘γω να προκαλώ, μου μιλάει ήρεμα και γλυκά? Μου συμπεριφέρεται ισάξια? Με εκτιμάει? Με σέβεται? Είναι έντιμος/η και ειλικρινής μαζί μου?» ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ: «Τηρεί τις υποσχέσεις του/της? Όταν μαλώνουμε και μου ζητά συγγνώμη το εννοεί? ‘Η είναι ψεύτικα λόγια που τα χρησιμοποιεί για να με ρίξει? Χαίρεται με τις επιτυχίες μου ή με φθονεί? Μου δίνει θάρρος να συνεχίζω στη ζωή μου, ή με αντιμετωπίζει ως κατώτερη/ο και παρείσακτη στη ζωή του/της?» ΚΑΙ ΣΑΦΩΣ ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ!!! ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΣ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ!! ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ!!

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Αυτά να φοβάσαι και να τρέχεις.

Στην εποχή μας, πλέον, λέμε «σ’ αγαπώ» τόσο εύκολα.. που πλέον έχει χάσει την αξία του! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!

ΟΠΟΤΕ, ΜΗ ΛΕΣ ΠΩΣ ΑΓΑΠΑΣ ΜΟΝΟ! ΔΕΙΞΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ! Κυρίως με πράξεις. Εννοείται ότι θέλουμε να το ακούμε και μία και δύο και τρεις και πάρα πολλές, αν γίνεται, φορές! ΑΛΛΑ!!! Όλα έχουν και κάποιο όριο, σωστά? Ακριβώς! Γιατί μετά από έναν τεράστιο καυγά, όπου ανοίγουν οι ασκοί του αιώλου και συ την/τον έχεις ισοπεδώσει συναισθηματικά και ψυχικά, πώς περιμένεις να σου πει ότι σε αγαπάει? Είναι αδύνατον. Και ΔΕΝ είναι και σωστό! Μπορεί να ΜΗΝ ξέρουμε αγάπη τι θα πει. Μπορεί ο καθένας να την ορίζει με όποιον τρόπο θέλει…αλλά ΑΥΤΟ είναι άρρωστο και αφύσικο. Να λέμε και τα πράγματα με τ’ όνομά τους! Και όχι! Ούτε οι αγκαλιές, ούτε τα φιλιά θα σε σώσουν! Ούτε οι συγγνώμες, που σου έγιναν ρουτίνα! Κατάντησες γραφικός/ή πια! Μετάνιωσες? Τότε κάνε τα αδύνατα δυνατά για να μην επαναλάβεις τα ίδια λάθη. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ!

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΛΕΣ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ! Όταν ο άλλος μας αγαπάει το νιώθουμε! Και θα σου πω το εξής! Καλύτερα να στο λέει λιγότερο! ΝΑΙ! Είναι προτιμότερο να στο λέει λιγότερες φορές και να το νιώθεις στο «πετσί» σου ότι το εννοεί πραγματικά και στάζει αλήθεια, παρά να γίνει καραμέλα στη γλώσσα του και στο τέλος…τίποτα. Να σκάσει στο κεφάλι σου σαν φούσκα – ΜΠΑΜ!!!. Οπότε σύνελθε, όσο είναι νωρίς! Και δες τα πράγματα ρεαλιστικά και ισορροπημένα!

ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ!!! Απλά, εφόσον θεωρείς τον εαυτό σου ώριμο άνθρωπο, απόδειξέ το κι όλας. Ενθουσιάσου, ερωτεύσου, ούρλιαξε, χόρεψε, τραγούδα, γέμισε χαρά και ελπίδες για ένα ωραίο ξεκίνημα, ή για την θετική πορεία της σχέσης σου (ανάλογα που βρίσκεσαι)….ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ! Γιατί όλα παίζουν μέσα στη ζωή. Δυστυχώς, υπάρχει και το ρητό πως όλα τα καλά δεν κρατάνε για πάντα. Αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να κρίνουμε και να εκτιμήσουμε τις πραγματικά όμορφες στιγμές. Τις ευτυχισμένες. Να είσαι όμως, έτοιμη/ος και να αγαπήσεις τρελά και παθιασμένα, αλλά και να «πέσεις» στα βαθιά νερά. ΟΠΟΤΕ ΠΡΟΣΕΧΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΣΩΣΕΙΣ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ.

 Έπεσες? Σήκω! … Ξανάπεσες? Ξανασήκω!

ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!! Δεν είπαμε ότι θα προδοθείς οπωσδήποτε, αλλά στην περίπτωση που συμβεί (να ξέρεις θα συμβεί κάποτε), θα ξαναβρείς αγάπη. Και αν δεν την βρεις εσύ, θα σε βρει εκείνη. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ!! Είναι μάταιο να προσπαθείς…όταν σε χτυπήσει το συναίσθημα θα είναι δυνατό. Ανάλογα,  όμως, με τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα του άλλου προσώπου, θα εξαρτηθεί το αν θα κρατήσει ή θα εξατμιστεί.  Το ζήτημα είναι να σηκωθείς πάλι. Να πιστέψεις στον εαυτό σου και στην αγάπη πάλι. Κανείς δεν μένει με την πρώτη του αγάπη..Ίσως, ένας, δύο… ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΕΙΣ! ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΘΑ ΣΕ ΠΛΑΚΩΣΕΙ! ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΣΕ ΚΛΕΙΝΟΥΝ!

ΞΥΠΝΑ!!!

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕ! ΜΗΝ το κάνεις αυτό στον εαυτό σου! Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που ΘΕΛΟΥΝ και ΜΠΟΡΟΥΝ να σου δώσουν ΑΓΑΠΗ! Που έστω θα προσπαθήσουν με όλη τους τη δύναμη να σε κάνουν ευτυχισμένη/ο! Η ζωή σου, σου ανήκει! Και αξίζεις, να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, όπως όλοι μας!

ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕ ΑΡΝΗΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ! Διώξε ό,τι και όποιον σε πληγώνει! ΜΗΝ ανέχεσαι ανθρώπους κενούς που δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα από αγάπη και το μόνο που ζητούν είναι να σε απομυζήσουν συναισθηματικά! (ή και οικονομικά..ΝΑΙ ΝΑΙ υπάρχουν και τέτοιοι! :P) Η στεναχώρια και η θλίψη που σου προκαλούν τους τρέφει! Τρέφονται με το να υποβιβάζουν τους άλλους, για να δείχνουν ανώτεροι, λόγω των κόμπλεξ κατωτερότητας που τους κατακλύζουν. Άνθρωποι αλαζόνες και εγωιστές, άνθρωποι φθονεροί και πιεστικοί σε βαθμό ασφυξίας, άνθρωποι αδιάφοροι και συμφεροντολόγοι, άνθρωποι που σε χρησιμοποιούν μόνο για την πάρτη τους και στην πορεία όταν πλέον δεν σε χρειάζονται σε συνθλίβουν! ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΧΑΡΗ!! ΚΑΝΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ ΑΣΤΟΥΣ ΠΙΣΩ ΣΟΥ!

ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΟΥ!!! Η οικογένεια σου, οι στενοί σου συγγενείς, οι φίλοι σου, ακόμη και κάποιοι άγνωστοι άνθρωποι που δεν το περιμένεις, θα σε στηρίξουν στις δύσκολες στιγμές σου όσο κανένας άλλος. Θα σου συμπαρασταθούν, θα σε επιπλήξουν όταν πρέπει, θα σε βοηθήσουν να ξεφύγεις από αναποδιές, θα χαρούν με τη χαρά σου και θα λυπηθούν βαθιά με την λύπη σου… περισσότερο από εσένα  την/τον  ίδια/ο!!!

Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΗ ΓΝΗΣΙΑ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ, ΜΑΣ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΕΙ.

ΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΑΓΑΠΑ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΑ?

ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΓΑΠΗ?

ΚΥΝΗΓΑ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ! ΚΥΝΗΓΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ! ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ! ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΟΛΟ ΣΟΥ ΤΟ «ΕΙΝΑΙ»!!

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΟΥ ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ. ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ!

 Μην τα παρατάς! Η απελπισία είναι για του ηττημένους. Η επιμονή και το θάρρος για τους αήττητους!


~ by Tough Hearts